Μια Ευκαιρία στην Χώρα της Μαίρη Πόππινς
Αγία Παρασκευή, 21/04/2026. Σαράντα ανήσυχα νήπια του βρεφονηπιακού σταθμού «Η Χώρα της Μαίρη Πόππινς, 3-6 ετών, διδάχθηκαν το πρόγραµµα «Μία Ευκαιρία στα Παιδιά» µε μεγάλη περιέργεια και ενδιαφέρον.
Την Πέμπτη, της εβδομάδας του Πάσχα, με την συμφοιτήτριά μου Ευαγγελία Καταραχιά φτάσαμε με μεγάλη χαρά στον βρεφονηπιακό σταθμό «Η Χώρα της Μαίρη Πόππινς» στην Αγία Παρασκευή. Οι δασκάλες και οι μαθητές μας περίμεναν με ανυπομονησία να τους αφηγηθούμε την ιστορία ενός μικρού ναυαγοσώστη και που ξέρεις ίσως κάποιος από τους μικρούς μαθητές κάποια μέρα να ασχοληθεί και αυτός με την ναυαγοσωστική.
Αρχικά στήσαμε τον χώρο ενώ τα παιδιά έπαιζαν στην αυλή. Βάλαμε τις καρέκλες στην αίθουσα φτιάχνοντας έναν χώρο για το μικρό κοινό μας. Οι καρέκλες κοιτούσαν προς τον υπολογιστή στον οποίο θα δείχναμε τις εικόνες από την ιστορία μας. Μόλις ετοιμάσαμε φώναξαμε τα παιδιά. Αυτά με μεγάλη χαρά έτρεξαν σαν τα ανήσυχα λαγουδάκια να πάρουν τις θέσεις τους. Έπρεπε να βοηθήσουμε περισσότερο τα μικρά παιδάκια του παιδικού σταθμού καθώς είναι μόλις 3 ετών και δεν μπορούσαν μόνα τους να πάρουν την θέση τους. Τελικά βολευτήκαμε όλοι και όλες. Στην αρχή εξηγήσαμε τον λόγο που ήμασταν εκεί και επιστήσατε την προσοχή των παιδιών στο να ακούσουν προσεκτικά την ιστορία ώστε να απαντήσουν σωστά στις μετέπειτα ερωτήσεις.
Κατά την αφήγηση τα παιδιά κοιτούσαν τις εικόνες με ορθάνοιχτα μάτια γεμάτα περιέργεια προσπαθώντας να καταλάβουν τα διάφορα νοήματα. Καμιά φορά άκουγες κάποιες λέξεις που ηχούσαν ως αντίδραση στην θέαση των εικόνων. «Κοιμάται», είπε ένα παιδί όταν είδε τον ήρωα της ιστορίας αποκοιμισμένο σε μία εικόνα του παραμυθιού. «Πνίγεται» είπε ένα άλλο στο αντίκρισμα μιας εικόνας με τον ήρωα να βυθίζεται στο νερό. Τα παιδιά κουνούσαν τα κεφαλάκια τους δεξιά και αριστερά ώστε να δουν όσο πιο καθαρά μπορούσαν τις ενδιαφέρουσες εικόνες, μιας και σε αυτήν την ηλικία δεν μπορούσαν ακόμα να διαβάσουν το κείμενο.
Μόλις τελείωσε η αφήγηση, ξεκίνησαν οι ερωτήσεις. Από την πρώτη κιόλας ερώτηση η οποία ρωτούσε τι πρέπει να κάνει ο Αγαπητός (ο ήρωας του παραμυθιού) για να μην πνίγει, τα παιδιά άρχισαν να φωνάζουν με ενθουσιασμό την λέξη σωσίβιο. Κάποια έλεγαν «μπρατσάκια», κάποια «μακαρόνι» αλλά όλα είχαν μεγάλη χαρά που γνώριζαν την απάντηση. Οι επόμενες ερωτήσεις κύλησαν πολύ ευχάριστα με τα παιδιά να έχουν μεγαλύτερη ανυπομονησία για να μιλήσουν και εμάς να τους επιβραβεύουμε πολύ εγκάρδια για τις σωστές απαντήσεις τους.
Μετά
τις ερωτήσεις ήρθε η ώρα του παιχνιδιού. Τοποθετήσαμε τις καρέκλες στην άκρη
και κάναμε χώρο για το παιχνίδι. Εξηγήσαμε στα παιδιά ότι τώρα θα γίνουνταν
μικροί διασώστες και θα συνεργαζόντουσαν με τους φίλους τους για να βοηθήσουν
κάποιον που κινδυνεύει στη θάλασσα. Ζητήσαμε από ένα παιδί να στηριχθεί σε ένα
έπιπλο στην μία μεριά της αίθουσας και στην συνέχεια σηκώνοντας τα χεράκια τους
διάλεγαμε τον επόμενο που θα πιανότανε στην αλυσίδα μέχρι να φτάσουν στην άλλη
μεριά της αίθουσας όπου βρίσκονταν αυτός που έπρεπε να σώσουν. Εμείς τα
ενθαρρύναμε και τους φωνάζαμε «κρατάτε γερά». Η διαδικασία επαναλήφθηκε αρκετές
φορές και τα παιδιά φώναζαν πάλι κάθε φορά που έσωναν κάποιον.
Στη συνέχεια ανακοινώσαμε το τέλος της δράσης και χειροκροτήσαμε τα παιδιά για τον ενθουσιασμό και την συμμετοχή τους. Πριν ολοκληρώσουμε μοιράσαμε στα παιδιά τα διπλώματά τους τα οποία τους έδωσαν ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση και τα βάλαμε σε θέσεις για τις αναμνηστικές φωτογραφίες. Η όμορφη και δημιουργική ημέρα μας στο μικρό και γλυκό αυτό σχολείο είχε ολοκληρωθεί.
Η διδασκαλία πραγµατοποιήθηκε στο πλαίσιο προπτυχιακών σπουδών της Σχολής Επιστήµης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισµού του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστηµίου Αθηνών µε την στήριξη του Εθνικού Οργανισµού Δηµόσιας Υγείας. Χρησιµοποιήθηκε το εκπαιδευτικό υλικό του project “Safe Greece” που διατίθεται από την Ένωση Αθλητικής Ναυαγοσωστικής Ελλάδος µε την στήριξη του Princess Charlene of Monaco Foundation. Εικόνες: Ευαγγελία Καταραχιά
